Jezus wziął z sobą Piotra, Jana i Jakuba i wyszedł na górę, aby się modlić. Gdy się modlił, wygląd Jego twarzy się odmienił, a Jego odzienie stało się lśniąco białe. A oto dwóch mężów rozmawiało z Nim. Byli to Mojżesz i Eliasz. Ukazali się oni w chwale i mówili o Jego odejściu, którego miał dopełnić w Jeruzalem. Tymczasem Piotr i towarzysze snem byli zmorzeni. Gdy się ocknęli, ujrzeli Jego chwałę i obydwu mężów, stojących przy Nim.
Gdy oni się z Nim rozstawali, Piotr rzekł do Jezusa: «Mistrzu, dobrze, że tu jesteśmy. Postawimy trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza». Nie wiedział bowiem, co mówi. Gdy jeszcze to mówił, pojawił się obłok i osłonił ich; zlękli się, gdy weszli w obłok.
A z obłoku odezwał się głos: «To jest Syn mój, Wybrany, Jego słuchajcie!» W chwili gdy odezwał się ten głos, okazało się, że Jezus jest sam.
A oni zachowali milczenie i w owym czasie nikomu nic nie opowiedzieli o tym, co zobaczyli.
(Łk 9, 28b-36)
Dlaczego apostołowie nic nie powiedzieli innym o tym, co widzieli na Górze Przemienienia? Bardzo możliwe, że zetknęli się z rzeczywistością, która ich całkowicie przerastała. Z czymś, czego zupełnie nie potrafili zrozumieć, ogarnąć swoimi zmysłami… dlatego też nie potrafili znaleźć słów, żeby w ogóle zacząć opisywać to, co zobaczyli.
To jest doświadczenie wspólne dla tych, którym Pan Bóg w jakiś mistyczny sposób uchylił tajemnic Nieba. Gdy św. Siostra Faustyna po raz pierwszy zobaczyła obraz Jezusa Miłosiernego, namalowany według jej opisu, rozpłakała się. Jej ludzkie słowa w połączeniu z ludzkimi możliwościami artysty nie były w stanie oddać Piękna, którego ona doświadczyła w spotkaniu z Jezusem nie tylko zmysłami, ale całą sobą.
Doświadczenie nieskończonej Miłości Boga nie jest zarezerwowane tylko dla wybranych – Pan Bóg chce nas nim obdarzać i wielu ludzi ma to doświadczenie, choć często nie są tego świadomi. To może być jasność umysłu podczas podejmowania decyzji, to może być nagły pokój w trudnej sytuacji, to może być ta wyjątkowa adoracja, albo ten jeden niezwykły moment przyjęcia Komunii Świętej. Człowiek żyjący w łasce, dbający o wierność modlitwie i moralne życie, umie z czasem coraz bardziej świadomie odkrywać w codzienności te okruchy chwały, które Pan Bóg naprawdę hojnie chce nam dawać.
